Sebt günü

Sebt Günü

Sebt (Şabat) günü, evrenin ve dünyanın yaratılışında kutsal kılındı. Sabah yıldızları hep birlikte şarkılar söylerken ve Allah’ın tüm çocukları sevinç çığlıkları atarlarken,” Sebt insanlara buyuruldu. Dünyaya esenlik geldi; çünkü yeryüzü, gökyüzü ile uyum içindeydi. “Tanrı yarattıklarına baktı ve her şeyin çok iyi olduğunu gördü.” O zaman büyük bir sevinçle yarattıklarına baktı ve dinlendi.

Tanrı Sebt’i (Şabat’ı) kutsadı. “Yedinci günü kutsadı. Onu kutsal bir gün olarak ayırdı.” Onu Adem’e dinlenme günü olarak verdi. Bu, ona yaratılışını hatırlatacaktı. Allah’ın gücünün ve sevgisinin bir işaretiydi. Kutsal Yazı şöyle der: “Rab unutulmayacak harikalar yaptı. O, sevecen ve lutfedendir.” “Dünyanın yaratılışından beri Allah’ın görülmeyen nitelikleri, sonsuz gücü ve tanrılığı, O’nun yaptıklarıyla anlaşılarak açıkça görülüyor. Bu nedenle özürleri yoktur.” Her şey Tanrı’nın Oğlu tarafından yaratıldı. “Başlangıçta Söz vardı. Söz Allah’la birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı. Başlangıçta O Tanrı ile birlikteydi. Her şey O’nun aracılığıyla var oldu. Var olan hiçbir şey O’nsuz olmadı.” Yaratılışın anısı olduğu için Sebt, İsa Mesih’in gücünün ve sevgisinin bir simgesidir.

Sebt (Şabat) bizim düşüncelerimizi doğaya yönlendirir ve Yüce Yaradan ile bütünleşmemizi sağlar. Kuşların cıvıltılarında, ağaçların hışırtılarında, denizdeki dalgaların ahenkli sesinde, günün serinliğinde, Aden bahçesinde Adem ve Havva ile konuşan Allah’ın sesini hala duyabiliriz. O’nun doğadaki gücüne baktığımızda teselli buluruz. Çünkü ruha hayat veren, her şeyi yaratan Söz’dür. “Çünkü ’karanlıktan ışık parlayacak’ diyen Allah, İsa Mesih’in yüzünde parlayan kendi yüceliğini tanımamızdan doğan ışığı bize vermek için yüreklerimizi aydınlattı.” Bu düşünce ile şu ilahi söylendi:

Çünkü yaptıklarınla beni sevindirdin, Ya Rab,
Ellerinin işi karşısında
Sevinç ilahileri okuyorum.
Yaptıkların ne büyüktür, ya Rab,
Düşüncelerin ne derin!”

Kutsal Ruh, Yeşaya peygamber aracılığıyla şöyle bildirdi: “Öyleyse Allah’ı kime benzetiyorsunuz? Ve hangi benzeri onunla bir tutuyorsunuz?… Bilmediniz mi? Duymadınız mı? Başlangıçtan beri size bildirilmedi mi? Dünyanın temellerinden anlamadınız mı? Dünya dairesi üzerinde oturan O’dur; ve onun içinde oturanlar çekirgeler gibidir. Gökleri perde gibi geren ve oturmak için onları çadır gibi açan O’dur… Ve beni kime benzeteceksiniz ki, ben ona eşit olayım? Kutsal olan Rab’biniz diyor. Gözlerinizi yukarı kaldırın ve görün, bunları yarattı; ve O ki, bunların ordusunu sayı ile çıkarır; onların hepsini adlarıyla çağırır. Gücünün büyüklüğünden ötürü onlardan hiçbiri eksilmez. Niçin ey Yakup! ’Rab benim yolumu görmüyor ve Allah’ım hakkıma bakmıyor’ diyorsun?; ve ey İsrail, niçin böyle söylüyorsun? Bilmedin mi? Duymadın mı? Sonsuz Allah, Rab, dünyanın uçlarını yaratan zayıflamaz ve yorulmaz. O’nun anlayışının derinliğine erilmez. Zayıf olana kuvvet verir ve gücü azalanı güçlendirir.” “Korkma; çünkü ben seninle birlikteyim. Etrafına bakınma; çünkü senin Tanrın benim; seni güçlendireceğim ve sana yardım edeceğim; evet, adaletimin sağ eliyle sana destek olacağım.” “Ey dünya uçları! Hepiniz bana yönelin ve kurtulun! Çünkü Allah, Ben’im ve Ben’den başkası yoktur.” Bu, Sebt’in (Şabat’ın) hatırlanması ve kutsal kılınması için bildirilen mesajdır. Rab, İsrail’e Sebt’i (Şabat’ı) kutsal kılmasını buyururken şöyle dedi: “Sizin Allah’ınız olduğumu bilmeniz için, Sebt (Şabat), sizinle benim aramda işaret olacaktır.”

Sebt (Şabat) günü, Sina dağında verilen yasada belirtildi; Sebt sadece o zaman bir dinlenme günü olarak bildirilmemişti. İsrail halkı, Sina dağına gelmeden önce de Sebt’i biliyordu. O zamana kadar Sebt’e uydular. Bazıları onu saygısızca ihlal ettiğinde, Rab onları şu sözlerle kınadı: “Ne zamana kadar emirlerime ve yasalarıma uymayı reddedeceksiniz?”

Sebt (Şabat), sadece israil için değil, tüm dünya içindi. 0, insana Aden bahçesinde bildirilmişti ve On Emir’in diğer buyruklarına olduğu gibi, Sebt’e de (Şabat’a da) mutlaka riayet edilmesi gerekiyordu. İsa Mesih dördüncü emrin de içinde bulunduğu buyrukla ilgili şöyle der: “Size doğrusunu söyleyeyim, gök ve yer ortadan kalkmadan, her şey gerçekleşmeden, Kutsal Yasa’dan ufacık bir harf ya da bir nokta bile eksilmeyecek.” Gök ve yer olduğu sürece Sebt (Şabat) günü hep Yaratıcı’nın kudretinin bir işareti olarak kalacaktır. Ve yeryüzünde cennet yeniden kurulduğunda güneşin altında yaşayanlar tarafından Allah’ın kutsal dinlenme günü kutlanacak. “Rab şöyle diyor:’ Vakit gelecek, yeni aydan yeni aya ve bir Sebt (Şabat) gününden diğerine, tüm halkım önümde tapınmaya gelecek.’”

Yahudi ulusuna verilen buyruklardan hiçbiri, onların diğer milletlerden ayırt edilmesini Sebt (Şabat) kadar iyi sağlayamazdı. Allah, onların Sebt’e uyarak imanlı kişiler olmasını amaçladı. Bu, onları putperestlerden ayıracak ve Allah ile aralarındaki bağın bir simgesi olacaktı; fakat Sebt’in kutsallığını koruyacak olan insanların ilk önce kendilerinin kutsal olmaları gerekliydi. İman dolu kalpleriyle, İsa Mesih’in doğruluğunu örnek almalıydılar. İsrail’e: “Sebt’i hatırla ve onu kutsal tut” diye buyurulduğunda, Rab, onlara şöyle dedi: “Siz benim kutsal halkım olacaksınız.” Sebt, Allah’a iman eden bir millet olarak İsrail’in diğer milletlerden ayırt edilmesini sağlayabilirdi.

Yahudiler, imanlarıyla İsa Mesih’in doğruluğunu almak yerine Allah’tan uzaklaştılar ve artık Sebt’e (Şabat’a) önem vermez hale geldiler. Şeytan, kendisini üstün görmeye ve insanları İsa Mesih’ten uzaklaştırmaya çalışıyordu; ve İsa Mesih’in gücünün bir işareti olduğu için Sebt’i (Şabat’ı) saptırmaya çalıştı. Yahudi liderler, Allah’ın kutsal dinlenme gününü, ağır talepleriyle bir yük haline getirerek Şeytan’ın amacına hizmet ettiler. İsa Mesih’in zamanında Sebt (Şabat) o kadar bozuldu ki, ona uymak, sevgi dolu Yüce Allah’ın karakteri yerine, bencil ve kendi isteklerine göre hareket eden insanların karakterini yansıtır hale geldi. Rabbiler, Allah’ın, insanların uymasının imkansız olduğu yasalar buyurduğunu iddia ediyorlardı. İnsanları, Allah’ı zulmeden biri gibi görmeleri için kışkırtıyorlardı ve onları Sebt’e (Şabat’a) Allah’ın buyurduğu şekilde uymanın, kalplerini taşlaştırdığını ve onları zalimleştirdiğini düşünmeye teşvik ediyorlardı. İsa Mesih’in görevi bu yanlış düşünceleri yok etmekti. Rabbiler O’na kin ve düşmanlık duymalarına rağmen, İsa Mesih onların isteklerine asla boyun eğmedi. Allah’ın Yasası’na göre Sebt’i (Şabat’ı) kutsal kılarak yoluna devam etti.

Kurtarıcı, Sebt günü (Şabat günü) öğrencileriyle birlikte tapınma yerinden dönerken, ekin tarlalarının arasından geçtiler. İsa Mesih işine geç saatlere kadar devam etmişti ve öğrenciler tarlaların arasından geçerken, başakları toplamaya ve onları ellerinde ovuşturduktan sonra tanelerini yemeye başladılar. Bunun başka bir gün yapılmasında hiçbir sakınca yoktu; çünkü bir ekin tarlasının, meyve bahçesinin ya da üzüm bağının yanından geçmekte olan bir kişi, canının istediğini yemekte serbestti. Fakat bunun Sebt gününde yapılması, kutsal yasaya saygısızlık sayılıyordu. Hahamlara göre öğrencilerin başakları toplaması, ekinlerin biçilmesi, ellerinde ovuşturmaları ise ekinin dövülmesi ve harmanlanması anlamına geliyordu. Böylece onların düşüncesine göre iki ayrı suç işlenmişti.

Ajanlar derhal devreye girip İsa Mesih’e şöyle dediler: “Öğrencilerin Sebt (Şabat) günü yasayı ihlal ediyor.” İsa Mesih, Beytsada’da Sebt’e (Şabat’a) riayet etmediği gerekçesi ile suçlandığında, ’Oğul’luğunu ve Baba ile uyum içinde çalıştığını kanıtlayarak kendisini savundu. Öğrencilerini suçladıkları için İsa Mesih onlara Eski Antlaşma’dan örnekler gösterir ve Allah’ın hizmetinde olan insanların Sebt (Şabat )günüyaptıklarını anlatır.

Yahudi öğretmenler, Kutsal Yazı’yı çok iyi bildiklerini iddia ediyorlar ve bununla övünüyorlardı. İsa Mesih onlara verdiği cevapta onların bu konudaki bilgisizliklerini kınadı. İsa Mesih şöyle yanıtladı: “Davut’un kendisinin ve yanındakilerin acıkınca ne yaptıklarını hiç okumadınız mı? Allah evine girdi ve kâhinlerden başkasının yemesi yasak olan adak ekmeklerini alıp yedi, yanındakilere de verdi.” Sonra İsa Mesih onlara: “İnsan Sebt (Şabat) günü için değil, Sebt (Şabat )günü insan için yaratıldı.” “Ayrıca kâhinlerin her hafta tapmakta Sebt (Şabat) günüyle ilgili buyruğu çiğnedikleri halde suçlu duruma düşmediklerini Kutsal Yasa’da okumadınız mı? Size şunu söyleyeyim, burada tapınaktan daha üstün bir şey var… ’İnsanoğlu’ Sebt (Şabat) gününün de Rab’bidir” dedi.

Davut’un kutsal olarak ayrılmış ekmeği yiyerek açlığını gidermesinin yanlış olmaması gibi, öğrencilerin Sebt (Şabat) gününde başakları koparmaları da yanlış değildi. Ayrıca hahamlar da Sebt (Şabat) günü diğer günlerdekinden daha fazla çalışıyorlardı. Aynı çalışma dünyasal bir iş için yapılsa, bu günahkar bir hareket olurdu. Fakat hahamlar Allah’ın hizmetindeydiler. Onlar, İsa Mesih’in kurtarıcı gücünü işaret eden görevleri yerine getiriyorlardı. Onların çalışmaları Sebt’in (Şabat’ın) amacına uygundu; fakat şimdi, İsa Mesih kendisi gelmişti. Öğrenciler İsa Mesih’in işini yaparak kendilerini Allah’ın hizmetine adadılar ve bu işi gerçekleştirmek için gerekli olanı Sebt (Şabat) gününde yapmaları yanlış bir hareket değildi.

İsa Mesih, hem öğrencilerine, hem de düşmanlarına, Allah’a hizmet etmenin her şeyden daha önemli olduğunu öğretecekti. Allah’ın bu dünyadaki işinin amacı, insanları kurtarmaktır; bu yüzden bu işin gerçekleşmesi için Sebt (Şabat) günü yapılması gereken her şey Sebt (Şabat) yasasına uygundur. İsa Mesih kendisinin Sebt (Şabat) gününün Rab’bi olduğunu belirterek tartışmayı bitirdi. Bu İlahi Yargıç, Sebt (Şabat) yasasını ihlal ettikleri gerekçesiyle suçlanan öğrencilerin aslında haklı olduklarını kanıtladı.

İsa Mesih sadece düşmanlarını kınayarak bu konunun kapanmasını istemiyordu. Onların, bağnazlıklarıyla Sebt’i (Şabat’ı) gerçek amacından saptırdıklarını belirtti. Onlara şöyle dedi: “’Ben kurban değil, merhamet is-terim,’ sözünün anlamını bilseydiniz, suçsuz kişileri yargılamazdınız.” Onların katı kuralları, Allah’a ibadet eden gerçek imanlıların sahip olduğu doğruluğun ve gerçek sevginin yerine geçemezdi.

İsa Mesih kurbanların tek başına hiçbir değer taşımadıklarını önemle belirtti. Kurban sunmak Allah’a yapılan ibadetin sadece bir bölümüydü ve tek başına yeterli değildi. Kurban sunmanın amacı, insanları Kurtarıcı’ya yönlendirerek, onları Allah ile uyum içine getirmekti. Allah, sevgiyle yapılan ibadete değer verir. Eğer ibadet sevgiden yoksun olarak ve sadece formalite gereği yapılırsa, bu O’na hakaret etmek demektir. Sebt (Şabat) için de aynı şey geçerlidir. Sebt’in (Şabat’ın) amacı insanları Allah ile bütünleştirmektir; fakat insanlar hahamların bir yük haline getirdikleri ayinlere uymaya zorlandıkça, Sebt (Şabat) kutsallığını yitirdi ve formalite gereği yapılan bir ibadete dönüştü.

İsa Mesih Sebt (Şabat) günü havraya girerken, eli sakat bir adam gördü. Ferisiler Sebt (Şabat) günü olduğu için İsa Mesih’in adamı iyileştirip iyileştirmeyeceğini merakla izliyorlardı. Kurtarıcı, Sebt (Şabat) günü bir kişiyi iyileştirdiğinde, yasaları çiğneyen biri olarak gösterileceğini çok iyi biliyordu. Fakat Sebt’i (Şabat’ı) çevreleyen geleneksel taleplerin duvarlarını yıkmak için tereddüt etmedi.

İsa Mesih hasta adama kalkıp ortaya çıkmasını söyledi ve şöyle sordu:

– Sebt (Şabat) günü iyilik yapmak mı doğru, kötülük yapmak mı?
– Can kurtarmak mı doğru, öldürmek mi?

Yahudiler arasında şöyle bir özdeyiş vardı: “Fırsatı olduğu halde iyilik yapmayan biri, kötülük yapmış sayılır.” Hayat kurtarmayı reddetmek, öldürmek demekti. İsa Mesih hahamlara bu düşünceye göre karşılık verdi. Onlardan ses çıkmadı. İsa Mesih çevresindekilere öfkeyle baktı. Yüreklerinin katılığı O’nu kederlendirmişti. Adama ’elini uzat!’ dedi. Adam elini uzattı, eli eskisi gibi sağlam oluverdi.”

İsa Mesih, kendisine, “Sebt (Şabat) günü bir hastayı iyileştirmek Kutsal Yasa’ya uygun mudur?” diye sorulduğunda, şöyle cevap verdi:

“Hanginizin bir koyunu olur da Sebt (Şabat) günü çukura düşerse onu tutup çıkarmaz? İnsan, koyundan ne kadar daha değerlidir! O halde Sebt (Şabat) günü iyilik yapmak Yasa’ya uygundur.” MATTA 12:12

Ajanlar kalabalığın önünde İsa Mesih’e cevap vermeye cesaret edemediler. Çünkü zor durumda kalmaktan korkuyorlardı. O’nun söylediklerinin gerçek olduğunu biliyorlardı. Sahibinin maddi zarara uğramaması için hasta hayvanı iyileştirmeye çalışırlarken, geleneklerine ters düşmemek için hasta insanlara yardım etmekten çekinerek onları acı çekmeye terk ediyorlardı. Allah’ın görünüşünde yaratılan insana hayvandan daha az değer veriyorlardı. Bu bütün sahte dinlerde böyledir. Onlar, insanda kendisini Allah’tan üstün görme arzusunu uyandırırlar. Fakat gerçekte insana, hayvandan daha az değer verirler. Allah’ın Hükümranlığı’na karşı savaşan her din, insanı, onun yaratılışında verilen; fakat onu yitirmiş bile olsa, O’na, İsa Mesih tarafından tekrar verilecek olan görkemden yoksun bırakır. Her yanlış din yandaşlarına, insanların ihtiyaçlarına, çektikleri acılara ve haklarına ilgi göstermemelerini öğretir. Müjde’nin mesajı, İsa Mesih’in, uğruna kendi hayatını feda ettiği insanlığa büyük değer verir. İnsanların ihtiyaçları ve sorunları ile yakından ilgilenmeyi öğretir. Rab, şöyle der: “Tek bir insanı has altından ve bir adamı Ofır’in saf altınından daha nadir kılacağım.”

İsa Mesih, “Sebt (Şabat) günü iyilik yapmak mı doğru, kötülük yapmak mı? Can kurtarmak mı doğru, öldürmek mi?” diye sorarak Ferisilere döndü ve kötü amaçlarını onların yüzüne vurdu. İsa Mesih, insanlara mutluluk getirip onların hayatlarını kurtarırken, Ferisiler kin ve nefretle dolu olarak O’nu öldürmenin yollarını arıyorlardı. Onların yapmayı planladığı gibi, Sebt gününde bir kişiyi öldürmek, İsa Mesih’in yaptığı gibi hastaları iyileştirmekten daha mı iyiydi? Allah’ın kutsal gününde birini öldürmeyi düşünmek mi, yoksa Allah’ın sonsuz merhametinin en güzel ifadesi olan sevgiyle tüm insanları kucaklamak mı daha dürüst bir davranıştı?

İsa Mesih eli sakat olan adamı iyileştirerek Yahudilerin geleneklerini kınadı ve dördüncü emre Allah’ın buyurduğu gibi riayet etti. Kendisi hakkında şikayetçi olanlar, Allah’ın kutsal gününe saygısızlık ederken, İsa Mesih Yahudilerin anlamsız sınırlamalarını ortadan kaldırarak Sebt’i (Şabat’ı) onurlandırdı.

İsa Mesih’in Yasa’yı ortadan kaldırdığını düşünenler, O’nun, Sebt’e (Şabat’a) uymadığını ve kendisiyle aynı şekilde davranan öğrencilerini de haklı çıkarmaya çalıştığını öğretirler. Böylece onlar da haksız eleştirilerde bulunan Yahudilerin durumuna düşerler. Bu konuda İsa Mesih’in tanıklığını da reddederler. İsa Mesih, şöyle der: “… tıpkı benim babamın buyruklarını yerine getirdiğim ve sevgisinde kaldığım gibi.” Kurtarıcı ve öğrencileri, Sebt (Şabat) yasasını asla ihlal etmediler. İsa Mesih, yasanın canlı temsilcisiydi. Yaşamı boyunca yasanın kutsal buyruklarını hiçbir zaman ihlal etmedi. Kendisini her fırsatta eleştirmeye çalışan bir milletin içinde, korkusuzca şöyle dedi: “Hanginiz bana günahlı olduğumu kanıtlayabilir?”

Kurtarıcı, öncülerin ve peygamberlerin sözlerini geçersiz kılmak için gelmedi. Çünkü kendisi onların aracılığıyla konuşmuştu. Allah’ın Sözü’nün tüm gerçekleri O’nun vasıtasıyla insanlara iletildi; fakat bu kıymetli hazineler yanlış amaçlar için kullanıldı. Onların yaydıkları değerli ışık, yanlışları çoğaltmak için kullanıldı. Allah, yanlış amaçlarda kullanılmalarını önlemek için onların gerçek değerinin farkına varılmasını arzuluyordu. Bu işi sadece ilahi bir Kişi yapabilirdi. Gerçek, kötü niyetli kişilerin elinde yanlış yorumladığından dolayı Allah’ın ve insanların düşmanının amacına hizmet etmekteydi. İsa Mesih, onun Allah’ı yücelteceği ve insanların kurtuluşunu sağlayacağı yere gelmişti.

İnsan Sebt (Şabat) günü için değil, Sebt (Şabat) günü insan için yaratıldı.” Allah’ın kuralları insanların iyiliği içindir. “Bütün bunlar sizin yararınızadır. Böylelikle Allah’ın lütfü çoğalıp daha birçoklarına ulaştıkça, Allah’ın yüceliği için şükran artsın.” “Pavlos, Apollos, Kefas, dünya olsun, yaşam, ölüm, şimdiki ve gelecek zaman her şey sizindir. Siz Mesih’insiniz ve Mesih de Allah’ındır.” Sebt’in (Şabat’ın) sadece bir bölümü olduğu On Emir’i, Allah, halkına bir kutsama olarak verdi. “Allah’ımız Rab’den korkalım. Bütün günler bize iyilik olsun ve bugün olduğu gibi bizi sağ bıraksın diye, Rab, bütün bu kanunları tutmamızı bize emretti.” Mezmurlar aracılığıyla mesaj İsrail’e verildi. “O’na neşeyle kulluk edin. Huzuruna sevinç ezgileriyle çıkın! Bilin ki, Rab Tanrı’dır. Bizi yaratan O’dur. Biz de O’nunuz. O’nun halkı, otlağının koyunlarıyız. Kapılarına şükranla, avlularına övgü ile girin! O’na şükredin. Adına övgüler sunun!” Sebt’e bağlı kalan imanlılar hakkında Rab, şöyle der: “Onları kutsal dağıma getireceğim ve dua evimde sevindireceğim.”

“Bu yüzden İnsanoğlu Sebt (Şabat) gününün de Rab’bidir.” Bu sözler ilahi bilgi ve avunç doludur. Sebt (Şabat), insan için yaratıldığından dolayı Rab’bin günüdür ve İsa Mesih’e aittir. “Her şey onun aracılığıyla var oldu ve var olan hiçbir şey O’nsuz olmadı.” Her şeyi O yarattığı için, Sebt’i (Şabat’a) yaratan da O’dur. Sebt (Şabat), O’nun aracılığıyla yaratılışın bir anısı olarak kutsandı. O, Allah’ın hem Yaratıcı olduğunu hem de yarattığı her şeyi kutsadığını işaret eder. Gökyüzündeki ve yeryüzündeki her şeyin yaratıcısı olan ve yaratılanların hep birlikte varlığını sürdürmesini sağlayan Kişi’nin, inanlı topluluğunun başı olduğunu ve O’nun gücü vasıtasıyla Allah ile barıştığımızı belirtir. Çünkü İsrail ile ilgili olarak O, şöyle dedi: “Onları kutsayan Rab’bin Ben olduğumu bilsinler diye, Sebt’i (Şabat’ı) onlarla benim aramda işaret olarak onlara buyurdum.” Bu yüzden Sebt (Şabat), İsa Mesih’in bizi kutsayan gücünün bir işaretidir. O’nun kutsayan gücünün bir işareti olarak Sebt (Şabat), İsa Mesih vasıtasıyla Allah’ın halkından olan herkese buyurulur. Rab şöyle der: “Kutsal Sebt (Şabat) gününde kendi yollarında yürümeyerek, kendi zevkini bulmayarak o güne riayet edersen, o zaman zevki Rab’de bulursun.” İsa Mesih’in yaratıcı ve kutsayıcı gücünün bir simgesi olarak kabul eden herkes için Sebt (Şabat), bir zevk olacaktır. Onlar yüreklerinde İsa Mesih’in varlığını hissederek Sebt (Şabat) gününde ibadet etmekten zevk duyarlar. Sebt (Şabat) O’nun büyük kurtarıcı gücünün kanıtı olarak yaratılışımızı işaret eder. Aden bahçesinde kaybedilen barışı bize hatırlatırken, Kurtarıcı sayesinde bu barışı tekrar elde edeceğimizi bize bildirir. Tabiattaki her varlık O’nun şu çağrısını tekrarlar: “Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size huzur veririm.”

Yazı oluşturuldu 92